Op 5 en 6 december neemt het Lazy Listeners Festival de vloer van skatehal Area 51 op Strijp-S over. Twee dagen lang verandert Eindhovens literair platform Watershed de ruimte in een onvoorspelbare kartonnen wereld vol geheime podia, onverwachte ontmoetingen en, jawel, een brandende Tesla.
Ik spreek Juliet Gagnon, directeur en artistiek leider van Watershed. Ze neemt me mee naar haar kantoor in de Apparatenfabriek, eveneens op Strijp-S, de plek waar de voorbereidingen plaatsvinden. Kunstenaar Zef Feije Oosterhof, hoofd decor Mirjam van Dijk en stagiair-maar-vooral-alleskunner Floortje Leijdekkers zijn bezig met de laatste loodjes van het decor. Ze hebben nog twee weken tot het festival losbarst.
Stel je voor: je treedt Area 51 binnen, legt een weg af naar beneden en langzaamaan verandert de omgeving van digitaal naar analoog. Je hoeft je telefoon niet in te leveren, maar verwacht beslist ontmoedigd te worden om hem te gebruiken: geen foto’s, geen schermen. Het festival wil dat je er écht bent. Stap in de kleurige kartonnen wereld van Lazy Listeners en ergens onderweg loop je Elmer, Donny Ronny of Lucky Fonz III tegen het lijf. Waar en wanneer weet je niet, maar het wordt zweterig. Je bent geen toeschouwer, maar onderdeel van het geheel.
Wie op de website heeft gekeken, heeft het al gezien: het niet-bestaande blokkenschema. Dit festival pakt het net even anders aan dan normaal; er zijn geen headliners en er is geen hiërarchie. Lazy Listeners wil dat je het festival als één geheel beleeft. Gagnon legt uit: “We maken geen onderscheid tussen de artiesten die we hebben uitgenodigd, maar we zorgen dat er een mooie opbouw zit in het programma. Je kunt het zien als een golfbeweging: er gebeurt iets en je komt er even van bij. We gaan bewegen.”
Watershed bestaat dit jaar tien jaar en dat vraagt om iets groots. Iets dat verder gaat dan louter literatuur. Gagnon: “Alle artiesten op Lazy Listeners zijn ook schrijvers. Dat zie je heel vaak, dat schrijvers zich op meerdere creatieve vlakken bewegen. Juist die veelzijdigheid krijgt hier de ruimte. De performers zijn geselecteerd op hun schrijverschap, maar vooral op het verhaal dat ze komen vertellen.” Literatuur in de breedste zin van het woord, want Watershed blijft natuurlijk toch een literair platform.
Het decor bestaat volledig uit karton, geleverd door producent van duurzame verpakkingen Smurfit Kappa. “Ze waren zó vrijgevig, zonder hen was dit decor er niet geweest”, vertelt Gagnon. Het ontwerp is bedacht door Oosterhof, die ook de herkenbare Watershed-huisstijl maakte. Een van de blikvangers: een brandende Tesla. “Het idee ontstond tijdens een brainstorm”, vertelt Oosterhof. “Het festival moest warm en zweterig worden.” Nou, warmte is geregeld. “Tegelijkertijd is het een subtiel protest tegen wat er allemaal speelt in de wereld.
Aan dat decor wordt bijna dagelijks gebouwd met een wisselende groep vrijwilligers: van studenten van het Sint Joost en Sint Lucas, tot aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. “Iedere dag komt er wel iemand helpen”, zegt Gagnon. “Het festival wordt letterlijk gedragen door een brede gemeenschap.” Aan het einde van ons gesprek vraag ik haar welke doelgroep ze hoopt te bereiken. Ze glimlacht en zegt: “mensen.” Dat zegt eigenlijk alles. Lopend moet je misschien even bukken voor het podium dat vooral toegankelijk is voor rolstoelen, maar meedoen kan iedereen.
Interview Joep Vermolen
Wie ook op Lazy Listeners te zien zal zijn, is de van oorsprong Eindhovense acteur en verhalenverteller Joep Vermolen met zijn voorstelling Late Bloomer. Het stuk gaat over het gevoel dat jij iets niet begrijpt, terwijl iedereen om je heen het wél lijkt te snappen.
“Van die levenslessen die mensen onderweg ergens hebben meegekregen, maar die ik dan gemist heb”, vertelt Joep. “Een voorbeeld: Ik wilde mijn tuin wat gezelliger maken, maar ik had geen idee hoe. Een vriendin kwam langs om te helpen en nam bamboe mee. Meteen werd de tuin een stuk gezelliger. ‘Hoe weet jij nou dat bamboe dit effect heeft?’ vraag ik me dan af.”
De voorstelling, zo denkt Vermolen, bevat voor iedereen wel iets herkenbaars. Daten bijvoorbeeld, is al een onuitputtelijke bron van vermaak. “Ik ben een laatbloeier: pas op mijn 33e begon ik met daten. Mensen vinden het leuk om te horen hoe het eraan toegaat in de onlinedatingwereld, vooral degenen die er zelf nooit mee in aanraking zijn gekomen. Maar of je er nu wel of niet zelf bekend mee bent, iedereen kent het gevoel van een stomme opmerking maken en hier achteraf spijt van hebben.”
Vermolen is zelf ook enthousiast over Lazy Listeners en de manier waarop het festival wordt ingestoken. “Het liefst speel ik op storytellingavonden en het leuke is dat je de avond in gaat met het idee: ‘ik ga naar verhalen luisteren’, maar je weet van tevoren niet van wie of waarover. Dat maakt het verrassend. Dat voelt bij Lazy Listeners hetzelfde.”
Lazy Listeners is allesbehalve lui: “het wordt zweterig!”
Vorige
Vorige
Mist, modder en machtige vrouwen
Volgende
Volgende
